Πόσο εύκολο είναι σήμερα να κρατήσουμε τα παιδιά μακριά από τις οθόνες; Και μια και το καλοκαίρι είναι εδώ και οι άδειες άρχισαν, πόσο εύκολο είναι να κάνουμε διακοπές χωρίς αυτές; Με αυτό το άρθρο θα θέλαμε να συζητήσουμε τη σχέση των παιδιών με τις ηλεκτρονικές συσκευές που μας περιβάλλουν. Πώς θα περάσουμε χρόνο μαζί; Πώς θα δεθούμε, θα δημιουργήσουμε εμπειρίες και αναμνήσεις που θα μείνουν ανεξίτηλα γραμμένες στο μυαλό και στην καρδιά μας;

Ο Σάιμον Σίνεκ αγγίζει το θέμα στο βιβλίο του “Leaders eat last”.*  Μεταξύ άλλων αναφέρει και κάποια πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς με τα παιδιά τους. Και τα χωρίζει σε μικρά κεφάλαια.

*Ο τίτλος θα μπορούσε να μεταφραστεί ως “Οι ηγέτες δίνουν προτεραιότητα στις ανάγκες της ομάδας τους και μετά στις δικές τους”.

Οικογενειακές διακοπές

Διακοπές με την οικογένεια χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές

photo of Jill Wellington via Pixabay

Οι διακοπές χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές είναι ένας από τους πιο εγγυημένους τρόπους να πετύχει κανείς μια υπέροχη εμπειρία. Ο συγγραφέας αναφέρει το παρακάτω παράδειγμα μιας φιλικής του οικογένειας στην Αμερική: Ένα γνωστό του 14χρονο αγόρι ήταν εξοργισμένο με τη μητέρα του. Γιατί; Επειδή της πήρε πάνω από μια βδομάδα να του αντικαταστήσει το σπασμένο κινητό του. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος, το κορίτσι του τον χώρισε, επειδή δεν απαντούσε στα μηνύματά της. Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι τα παιδιά πηγαίνανε στο ίδιο σχολείο και μένανε στην ίδια γειτονιά.

Οι γονείς λοιπόν, σοκαρισμένοι από τον εθισμό του γιου τους στο κινητό του, αποφάσισαν να προχωρήσουν στην υλοποίηση μιας ιδέας λίγο «ακραίας»! Πήγαν διακοπές οικογενειακώς και πήραν μόνο ένα κινητό τηλέφωνο μαζί τους. Χωρίς τα κινητά τους, τα δυο τους παιδιά ήταν στην τσίτα και χάνανε πολύ εύκολα την υπομονή τους. Εκ πρώτης όψεως λοιπόν, φαινόταν ότι αυτές οι διακοπές θα είναι μάλλον οι χειρότερες που έχουν πάει ποτέ. Μετά από λίγες μέρες όμως κάτι άλλαξε. Άρχισαν να μιλούν, να γελούν και να «ξαναγνωρίζονται»! Άρχισαν να περνούν ωραία και τελικά αυτές οι διακοπές κατέληξαν να είναι οι καλύτερες της ζωής τους!

Υπογραφή συμβολαίου

Οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας μας υποχρεώνουν να υπογράψουμε συμβόλαια μαζί τους με τους όρους χρήσης των κινητών τηλεφώνων, επομένως γιατί να μην ακολουθήσουν την ίδια πρακτική και οι γονείς με τα παιδιά τους; Η Delany Ruston είναι μια ψυχολόγος και δημιουργός ταινιών, η οποία δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ που λέγεται Screenagers, στο οποίο πραγματεύεται το θέμα του να πάρει ή όχι στην έφηβη κόρη της κινητό τηλέφωνο. Στην ταινία λοιπόν, παρουσιάζει μια αρκετά ιδιαίτερη και τελικά αποτελεσματική ιδέα: Aν η κόρη της θα ήθελε smartphone θα έπρεπε να υπογράψει ένα συμβόλαιο και να συμφωνήσει σε συγκεκριμένους όρους. Άλλοι γονείς έχουν προσπαθήσει κάτι παρόμοιο και γράφουν όρους όπως οι παρακάτω:

  • Το τηλέφωνο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ούτε θα πρέπει να βρίσκεται στο δωμάτιο του παιδιού.
  • Το παιδί δεν μπορεί να έχει το τηλέφωνο στο τραπέζι όποτε τρώμε.
  • Όταν έρχονται φίλοι στο σπίτι, όλα τα παιδιά πρέπει να παραδώσουν τα κινητά τους, για όση ώρα είναι όλοι μαζί. Αν οι γονείς κάποιων παιδιών παραπονεθούν, γιατί θέλουν τα παιδιά τους να έχουν το κινητό τους πάνω τους ανά πάσα ώρα και στιγμή, δίνουμε το τηλέφωνο του σπιτιού, ώστε να καλέσουν οποιαδήποτε στιγμή θέλουν να βρουν το παιδί τους.
  • Περιορισμός στις ώρες που το παιδί μπορεί να χρησιμοποιεί το κινητό.
  • Αν οποιοσδήποτε από αυτούς τους όρους παραβιαστεί, το παιδί χάνει το κινητό του για μια βδομάδα.

Δίνοντας το καλό παράδειγμα

Συχνά ακούμε γονείς να παραπονιούνται ότι τα παιδιά τους είναι όλη την ώρα στο τηλέφωνο. Ισχύει όμως και το αντίστροφο. Να ακούμε παιδιά να λένε ότι οι γονείς τους είναι όλη την ώρα στο τηλέφωνο. Αν στ’ αλήθεια πιστεύουμε ότι η οικογένειά μας είναι πιο σημαντική από τη δουλειά μας, πρέπει να το αποδεικνύουμε.

Πολλοί γονείς αναφέρουν οτι πρέπει να έχουν το τηλέφωνό τους στο τραπέζι, σε περίπτωση κάποιου τηλεφωνήματος από τη δουλειά ή κάποιυ e-mail. Έκτος αν είμαστε χειρουργοί εκτάκτων περιστατικών και η ζωή κάποιου εξαρτάται από εμάς ή εκτός αν είμαστε on call για να ανταποκριθούμε ως πρώτη γραμμή σε οποιαδήποτε ανάγκη προκύψει, μάλλον πρέπει να αναρωτηθούμε ξανά αν όντως χρειάζεται να έχουμε το κινητό στο τραπέζι την ώρα που τρώμε σαν οικογένεια. Είναι πολύ εύκολο να νιώσει ένα παιδί ότι δεν ενδιαφερόμαστε γι’αυτό τόσο όσο λέμε, απλά έχοντας το κινητό μας και τσεκάροντάς το, την ώρα του φαγητού.

Η δουλειά του γονέα, είναι σκληρή και δύσκολη.

Πόσες φορές δεν έχουμε βρεθεί σε μια καφετέρια ή σε ένα εστιατόριο όπου μια ολόκληρη οικογένεια είναι στα κινητά τους; Ή σε διαφορετική περίπτωση, που οικογένειες βγαίνουν μαζί κι όλοι οι ενήλικες είναι σε ένα τραπέζι και διασκεδάζουν (χωρίς κινητά) και όλα τα παιδιά σε διπλανό τραπέζι, τα κεφάλια κάτω, συγκεντρωμένα σε ποικίλες ηλεκτρονικές συσκευές;

Δεν είναι αδιανόητο. Ίσα ίσα είναι πολύ κατανοητό, κάποιες φορές οι γονείς να χρειάζονται ένα διάλειμμα. Καλό είμαι όμως να προσπαθούμε ακριβώς αυτό: να είναι κάποιες φορές. Και όχι κάθε φορά.

Το να είσαι γονιός είναι σκληρή δουλειά. Και σαφώς κάποιες στιγμές θα είναι τα παιδιά μπροστά σε οθόνες. Είναι άλλωστε ο σημερινός τρόπος ζωής τέτοιος. Ας είμαστε όμως προσεκτικοί ώστε να μην τα εκθέτουμε σε αυτά τα ερεθίσματα τόσο πολύ, ώστε να τους κάνουμε ζημιά ως ενήλικες, που θα αναζητούν επιβεβαίωση από κάθε υπενθύμιση στο κινητό για ένα μήνυμα, ένα λάικ, ένα οτιδήποτε.